((...............................

سكوت صداي گامهايم را باز پس مي دهد ...

با شب خلوت به خانه مي روم ........

 گله اي كوچك از سگها بر لاشه ي سياه خيابان مي دوند

خلوت شب آنها را دنبال مي كند

و سكوت نجواي گامهاشان را مي شويد

 من او را به جاي همه بر مي گزينم

و او مي داند كه من راست مي گويم

او همه را به جاي من بر مي گزيند

 و من مي دانم كه همه دروغ مي گويند ...........

 صداي گامهاي سكوت را مي شنوم .....

خلوتها از با همي سگها به دروغ و درندگي بهترند

.........................

سكوت گريه كرد ديشب .....

سكوت به خانه ام آمد....

سكوت سرزنشم داد.....

و سكوت ساكت ماند سرانجام ......

...............................

چشمانم را اشك پر كرده است ...................))

((دیر گاهی است در این تنهایی

رنگ خاموشی بر طرح لب است...

بانگی از دور مرا می خواند

لیک پاهایم در قیر شب است....)).......................